بسیار خصوصی
برای تو می نویسم
برای تو که می دانی املت یعنی چه!
برای خودت که می فهمی چه می گویم
تو که می دانی که می دانم کجایی
برای تو که می دانی کجایم
برای تو که قدر می دانی سکوت را
حتی به زجر یک پاستیل
و در آن مقیاس هم
ظلم را بر نمی تابی
برای تو
دلم برایت تنگ است
عشق عشق و نفرت عشق
هر دو زیبا و هر دو خیالی
این آغاز سیکلی دوباره است
ساکت یادت باشد که
باید ساده زیست اما بیهوده نبود
باید ساده فکر کرد اما ساده لوح نبود
باید ساده نوشت اما سطحی نبود
باید ساده گرفت اما ضعیف نبود
باید ساده گفت اما هرزه گو نبود
باید ساده شاد بود اما سرخوش نبود
باید ساده مرد اما بی هدف نبود.
از این سه دسته نادان دوری می کنم
اول دروغگویان، آنان که خلاف حقیقت می گویند که آزار می رساند
دوم خیانتکاران، که خلاف وعده می کنند
سوم دل شکنان، کسانی که تنها به دل خویش می اندیشند
برو با من نگو از عشق و دوری
که خود گم گشته ام در این صبوری
برو بر شمع دیگر شعله ور شو
که من مشعل شدم در عین کوری
برو دیگه..
دوستان عزیز و علاقمند به خاطره نویسی:
اخیر وبسایت اُه لایف را دیدم و فکر کردم که بسیار خوب خواهد بود اگر به همه علاقمندان اطلاع رسانی شود. داستان از این قرار است که این وبسایت بطور رایگان تمام خاطرات شما را جمع آوری می کند. بدین صورت که به شما هر روز یک ایمیل می فرستد و جواب ایمیل را صفحه مربوط به شما ذخیره می کند. در واقع شما با نوشتن خاطره آن روز خود در جواب ایمیل مذکور، آن را در پروفایل خود نگاه خواهید داشت. نوشتن حتی یک جمله در جواب ایمیل بعد از مدت طولانی بسیار خاطرانگیز و بیادماندنی خواهد بود.
برای بازدید از وبسایت به این آدرس رجوع فرمایید. www.ohlife.com
امیدوارم لذت ببرید
اگر آدمی از گله جدا شود
یا سگ می شود
یا گرگ
و یا چوپان
نظر بر نظر، دور و دورتر
به هم خیره می شدیم و می ماندیم
یادت هست؟
دیداری را به امید دیداری دیگر
شبی را به امید فردایی دیگر
جدایی را باز تا دیداری دیگر
می گذراندیم
یادت هست؟
لمس تمام آرامشم بر پوست تو
لبان پر سخنم بر لبان زیرک تو
آغوش در آغوشِ مهر و عاطفه بود
یادت هست؟
یادت نرود
منتظرم...
منتظرم
که دوان دوان بر تمام دیوار های شهر
اطلاعیه ی آزادی بزنم
و ببینم که تو کِی می توانی مچم را بگیری؟
اطلاعیه ای که بنیادت را در بر دارد.
منتظرم ببینم که آیا
که آیا هنوز می نازی به چهره ی کریه ات؟
و آیا هنوز من خشکه چوبی اندک ام؟
منتظرم که ببینم ات آنروز
تا مرا ببینی که بال درآورده ام و پرواز می کنم
ببینی که چگونه می گردم و برای خاکم خوشحالم
و ببینی چهره ی پلیدات را...
می دانی که؟! ماه پشت ابر نمی ماند!
پس قبل از آن روز... . . . . . .
خود تسلیم شو!
وارد می شوم به دنیایی که دیگر نامش را نمی دانم
دنیایی که هیچ از آن نمی شناسم
دنیایی پر از غم و شادی، اشک و غصه
عشق و امید و آرزو و خیال
دنیایی دیوانه از دیوانگی هایش
دنیایی آلوده....آه
چرا مجبورم می کنی؟ می روم
وارد می شوم و خود را فدای خودخواهی شما می کنم
راستی تو خودت چطور آنجا می توانی زنده باشی؟
شاید که شریک غم احتیاج داری!
هر چه که هست، اجباری لازم نیست، خود می آیم
این از آن طمع کاری های معروفمان هست،
عشق به دنیا
